Citát ze zdroje james223 dne 4. 6. 2026, 14:17

Mən həmişə havadan qorxmuşam. Yox, təyyarədən yox — daha çox uçmaq hissindən. Yerin altında dayanmaq, ayaqlarınla torpağı hiss etmək mənə rahatlıq verir. Bəlkə də buna görə həyatım boyu heç vaxt böyük risklər etməmişəm. Proqramçı işləyirəm, həyatım planlıdır, siyahılarım var, həftəlik planlarım. Gündəlik işim: səhər qəhvə, kompüter, kod yazmaq, axşam idman, sonra film. Eyni rejim. Dostlarım məni “robot” adlandırır, amma mən buna incimirəm. Çünki planlı həyat təhlükəsizdir.

2023-cü ilin payızında həyat yoldaşım iş ezamiyyətinə getdi. On günlük. Evdə tək qaldım. İlk beş gün əla keçdi — kitab oxudum, qaçışa çıxdım, öz yeməyimi bişirdim. Altıncı gün darıxdım. Yeddi dəfə ard-arda sosial şəbəkələri vərəqlədim, heç bir maraqlı şey tapmadım. Yadımdadır, axşam saat on bir idi. Mətbəxdə oturub soyuq çay içirdim. Telefonumda bir reklam gördüm. O reklamda bir təyyarə uçurdu, ekranın ortasında isə bir əmsal yüksəlirdi. Çox sadə görünürdü. Oyunun adı sonradan öyrəndim ki, “Aviator”dur. Məni o qrafik cəlb etdi — düz xətt deyil, əyri, sıçrayan, gözlənilməz. Mən proqramçı kimi dərhal maraqlandım. Hansı alqoritmlə işləyir? Təsadüfi, yoxsa müəyyən bir qayda var?

Qeydiyyatdan keçdim. Depozit etdim on manat. O vaxt “mostbet aviator app” axtarıb tapdım, çünki brauzer versiyası telefonumda yavaş işləyirdi. Tətbiqi quraşdırdım. Daxil oldum. Oyunun qaydası sadə idi: ekranda bir təyyarə uçur, əmsal yüksəlir, sən nə qədər gözləsən, bir o qədər çox qazana bilərsən, amma təyyarə istənilən anda uçub gedə bilər, o zaman sən heç nə qazanmırsan. İnsan oynayır, gözləyir, ürək döyünür. Bu mənim üçün psixoloji test kimi idi. Mən özümü dayandırmağı bacarırammı? Açgözlülük edəcəmmi, yoxsa ağıllı dayanacağam?

İlk oyunumu açdım. Təyyarə uçdu. Əmsal 1.1, 1.2, 1.3. Basdım dayan düyməsini. Qazanc: 0.3 manat. Gülməli. İkinci oyun: gözlədim 1.5-ə qədər. Basdım. Qazanc: 0.5 manat. Üçüncü oyun: gözlədim 2.0-a qədər. Təyyarə uçub getdi. İtki: 1 manat. Dördüncü oyun: gözlədim 1.8-ə qədər. Basdım. Qazanc: 0.8 manat. Bir saat ərzində on manatı on dörd manata çatdırdım. Dayandım. Çıxartdım.

Ertəsi gün yenə girdim. Bu dəfə iyirmi manat depozit. Oynamağa başlamazdan əvvəl özümə qaydalar yazdım: hər oyunda maksimum əmsal 2.0, həddən artıq gözləməyəcəyəm. Beş gün ardıcıl bu qaydalarla oynadım. Beş gün ərzində iyirmi manatı əlli birə çatdırdım. Otuz bir manat qazanc. Hər oyunda xırda uduşlar, amma davamlı. Mənim üçün bu, təsdiqlədi ki, mən özümü idarə edə bilirəm. Ən böyük qorxum açgözlülük idi. Mən həmişə düşünürdüm ki, bəlkə bir az daha gözləyim, bəlkə daha çox olar. Amma hər dəfə qaydama qayıdırdım. 2.0-a çatanda dayanırdım.

Bir gecə maraqlı bir şey oldu. Həmin axşam çox yorğun idim. İşdən sonra başım ağrıyırdı, heç nə düşünə bilmirdim. Amma adət etdiyim kimi tətbiqi açdım. Aviatoru. Depozit etdim on manat. İlk oyun: 1.5 — dayan. İkinci: 1.7 — dayan. Üçüncü: 1.2 — dayan. Dördüncü oyunda birdən bir şey oldu. Təyyarə uçdu, əmsal yüksəldi. 1.5, 2.0, 2.5, 3.0. Mən dayanmadım. Barmağım düymənin üstündə idi, amma basmadım. 4.0, 5.0. Artıq ürəyim döş qəfəsimdən çıxırdı. 7.0. Basmadım. 10.0. Təyyarə hələ də uçurdu. 15.0. Mən donub qalmışdım. 20.0. Birdən ekran söndü. Təyyarə uçub getmişdi. Hər şey. İtki: 2 manat. O an ürəyim elə döyünürdü ki, düşündüm infarkt keçirəcəyəm. Əllərim titrəyirdi. Nəfəs almağım kəsildi. O qısa müddət ərzində mənim beynimdə nələr keçdi — həm qorxu, həm həyəcan, həm də bir az xəcalət. Axmaq kimi niyə dayanmadım? Qaydanı pozmuşdum.

Həmin gecə daha oynamadım. Yatağa getdim, amma uzun müddət yata bilmədim. O təyyarəni düşünürdüm, o əmsalı, o anı. Ertəsi gün səhər oyananda qərar verdim: ya tamamilə buraxacağam, ya da qaydalarıma ciddi əməl edəcəyəm. Seçdim ikincini. Yenə girdim. Bu dəfə daha sərt qaydalar: maksimum əmsal 1.8. Oynamadım 2.0-a kimi, azaltdım 1.8-ə. Çünki anladım ki, 2.0 mənim üçün həddir. O həddə yaxınlaşanda beynim iflic olur. 1.8 daha təhlükəsizdir.

Növbəti iki həftə ərzində mən Aviatoru yaxşı öyrəndim. Hər gün yarım saat oynayırdım. Qazancım tədricən artdı. Kiçik kiçik, amma sabit. İki həftənin sonunda üç yüz iyirmi manat qazanmışdım. Mənim üçün bu, böyük pul idi. Bu pula həyat yoldaşıma sürpriz etmək qərarına gəldim. O, ezamiyyətdən qayıdanda qapını açdı və gördü ki, evdə yeni bir qəhvə maşını var. O, aylardır xəyal edirdi bu maşını. Gözləri parladı. Mən dedim ki, “işdən bonus almışam”. Yalan deyildi — bu, mənim işim deyildi, amma bonus idi həyatdan.

Həyat yoldaşım qayıtdıqdan sonra mən oyunu azaltdım. Artıq tək deyildim, vaxtım da az idi. Amma hərdən axşamlar o açdığım "mostbet aviator app" hələ də telefonumdadır. Bəzən açıb bir-iki oyun oynayıram. Qaydalar eynidir. Bəzən qazanıram, bəzən uduzuram. Amma artıq mənim üçün önəmli olan qazanc deyil. Mənim üçün önəmli olan o hissdir ki, uçan təyyarəni izləyərkən özümü dayandıra bilirəm. Bu, mənim özümü idarə etməyimin sübutudur. Həyatda da belədir — nə vaxt dayanacağını bilmək ən böyük bacarıqdır.

Bir gün dostum Rövşən mənə dedi: “Nə oynayırsan ki, bu qədər həyəcanlısan?”. Mən ona Aviatoru izah etdim. Dedi ki, bu çox risklidir. Mən dedim: “Hər şey sənin qaydalarından asılıdır. Özünə hədd qoy, ona əməl et. Ən vacibi isə — uduzmağı da udmaq kimi qəbul et”. Rövşən güldü. Dedi: “Sən həqiqətən robot kimi düşünürsən”. Mən də güldüm. Bəlkə də haqlıdır. Amma bu robot düşüncə mənə üç yüz manat qazandırdı. Və yeni qəhvə maşını. Və bir az da özünə hörmət. Çünki mən o gecə, təyyarə 20.0-a çatanda dayanmadım, səhv etdim. Amma növbəti gün düzəltdim. Və bu bəlkə də ən böyük qələbədir — səhvini tanıyıb düzəltmək.

İndi hərdən axşamlar o tətbiqi açıram. Təyyarə uçur. Mən izləyirəm. Barmağım düymənin üstündə. 1.5, 1.6, 1.7, 1.8. Basıram. Çıxıram. Sonra özümə qəhvə dəmləyirəm, yeni maşından. Dadı çox gözəldir. O qəhvənin dadında bir az qələbə hissi var, bir az da ehtiyatlı sevinc. Çünki bilirəm ki, hər uçuş bir enişlə bitir. Önəmli olan nə vaxt enəcəyini bilməkdir. Bunu öyrəndim. Və bu biliyi həyatımın başqa sahələrində də tətbiq edirəm. İşdə, münasibətlərdə, planlarda. Bəzən ən ağıllı qərar dayanmaqdır. Bəzən isə davam etmək. Amma həmişə öz həddini bilmək. Təyyarə uçur, həyat uçur. Mən artıq qorxmuram. Mən sadəcə izləyirəm. Və doğru anda düyməni basıram. Bu, mənim üçün qələbədir. Kiçik, amma əhəmiyyətli.